De Affaire Koffietafel

Vanuit de chaos orde creëren. (foto van Pixabay)

Vanuit de chaos orde creëren. (foto van Pixabay)

Ik was ooit getrouwd met een pack rat. Dat was mijn eerste man. Dat was dus vóór meneer Caine ten tonele verscheen.

Mijn meneer Packrat zette alles vol met spul. Overal spul. Je brak je de nek over het spul. Ik mag wel zeggen, zooi!

Logischerwijs geldt, dat als je meer spul hebt dan dat in je woning van 66 vierkante meter past, dan heb je gewoon te veel spul. Daar wou meneer Packrat niet aan. Dus hij kocht grote kasten, en duwde en propte tot het allemaal in de 66 vierkante meter paste. Met nog een beetje ruimte voor ons.

De studeerkamer stond zó vol, dat je op de hele 3,5 bij 4,0 meter net naar binnen kon lopen, kon gaan zitten aan zijn of mijn desk, en vervolgens achterwaarts – bij wijze van spreke – er weer uit kon. Misschien overdrijf ik, maar eigenlijk niet eens zo veel.

De bank was gevrijwaard van spul en bezooiïng. Dat kwam omdat ik daar een verbod op had gelegd. Ik kan echt niet leven als ik door spul weggedrukt word van de bank! Maar de koffietafel, daar had ik geen verbod op gelegd, en dat is waar ik het hier dus over wil hebben.

De koffietafel. 

Als je geen eettafel hebt, dan wordt de koffietafel ook een eettafel, dus des te meer reden om dan toch wat ruimte te hebben om de tafel de kans te geven z’n doel te vervullen.

Edoch, neen. Het was elke dag duwen en plaats veroveren op de koffietafel voor een kopje, en soms een bord. Er lag altijd spul. Vraag me niet wat, maar het kon nergens anders heen, dus het lag er maar. En stapelde op, omdat er ook wel eens wat spul het huis in kwam.

Dat ging een aantal jaar zo door, tot we gingen scheiden. Daarover valt heel wat te zeggen, maar voor het verhaal van vandaag beperk ik me tot het lot van de koffietafel.

Toen hij vertrok, heb ik hetzelfde zooi-verbod dat op de bank stond, op de koffietafel van toepassing gemaakt. Dit keer had ik het gelukkig helemaal zelf in de hand. Toen merkte ik, dat als je lang genoeg spul van de tafel af blijft halen, en het je niet kan schelen waar het spul heen gaat, zolang het maar niet op de koffietafel komt te liggen, dan kom je vanzelf op een opzienbarend punt waarop je een lege koffietafel hebt.

Da’s me toch eens een ruimte, zeg! Een echte lege koffietafel. Ik had het in al de samenwoon- en trouwjaren niet meer meegemaakt. Ik kon m’n kopje erop kwijt. Ik kon (tijdelijk) m’n afstandsbediening van de TV erop kwijt. Ik kon m’n laptop er even op zetten als ik op wou staan om een vers kopje thee of water te halen. Ik kon zelfs een bordje eten neerzetten, zonder eerst ruimte te moeten veroveren.

Sindsdien doe ik het zo. En meneer Caine – mijn huidige man – heeft daar geheel geen moeite mee. Laat hij eens wat liggen op de koffietafel, dan krijgt hij een dag om het naar een behoorlijke plaats te brengen. Zo niet, dan gaat het verschoven worden naar ergens waar het hem in de weg ligt en mij zeer zeker niet in de weg ligt.

Tot nog toe werkt dat prima, en levert de affaire koffietafel mij geen stress meer op. Heerlijk.

De essentie van de koffietafel:

De koffietafel is een functioneel oppervlak, geen bergruimte.

De koffietafel

Functieruimte!

Advertenties

2 gedachtes over “De Affaire Koffietafel

    • Nee, ik moet een propvol huis ook niet meer! Maar ik heb er erg veel ervaring mee (in mijn eerste huwelijk). En heb dus enorme zucht naar ruimte en luchtigheid, en gaten in de kast, zodat er nog wat bij kan, lege planken om gewoon tijdelijk te gebruiken, en tafels moeten gewoon bruikbaar zijn. Yay! Vooruitgang!

      Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s