Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

In 2006 heb ik mijn Engelse en mijn Nederlandse encyclopedie weg gegeven. Ik had geen kast meer om ze in te zetten, aangezien mijn ex-man de kasten had meegenomen. Allemaal.

Dus daar lag het dan, mijn hele hebben en houwen op de grond. Inclusief al mijn boeken.

Ik realiseerde me dat ik met een permanente internetverbinding die oude encyclopedieën niet meer gebruikte. Ze namen erg veel ruimte in. Meer dan twintig delen elk, van het ronduit robuuste soort. Prachtig, maar alleen nog geschikt als rots in de branding toen ik ze manshoog tegen de muur opstapelde. Een zout pilaar was er niks bij vergeleken. Als geheel waren ze niet te tillen. Ik vond één deel al zwaar, dus om ze te verplaatsen moest ik 26 keer lopen. Lees verder

De ladedoos van oma.

De ladedoos van oma.

Oma was al vroeg overleden. Ik was 8.

Ik hield van oma. Voor een achtjarige is de wereld maar klein en bestaat enkel uit mensen die met je willen interacteren, of spelen, zoals volwassenen dat noemen.

Oma wou dat wel. Ze leerde me haken en we speelden patience à deux. Oma vond dat ik slim was. Daar vond ze bewijzen voor in mijn prestaties in de spelletjes, en soms, net vaak genoeg, zei ze dat ook. Met 8 jaar was het van veel groter belang dat oma iets in me zag, dan wat dat in het groter geheel moest betekenen, dus ik deed hard mijn best om haar bij spelletjes te verslaan en alle haaksteken perfect uit te voeren. Dat kon ik. Lees verder

Internationale vrouwendag: mag ik er ook bijhoren?

Internationale vrouwendag: mag ik er ook bijhoren?

Toen ik een jonge twintiger was, was ik niet interessant voor de vrouwenbeweging, want die bestond alleen uit vijftigplussers die in de jaren van welleer veel spannende dingen gedaan hadden. Er was niets meer te doen, we waren nu allemaal geëmancipeerd en de wereld had ons geaccepteerd. We mochten – nee, moesten – allemaal meedoen. Dus kwamen er ook geen jonge vrouwen meer bij, zoals ik. Ik werd weggekeken in het vrouwen café. “Wat moet zij nou hier? Die heeft dat toch niet meegemaakt? Waarom is zij niet dáár aan het meedoen?”

In de Negentiger jaren interesseerde Nederland zich compleet niet meer voor de vrouwenbeweging na de tweede feministische golf. We waren toch gelijke, vrije mensen met alle mogelijkheden tot onze beschikking? Tuurlijk! En de economie barstte uit z’n voegen, dus iedereen had het goed. “Wat moet je nou nog zemelen over vrouwenbeweging? Je hebt toch al gelijke rechten. Ga gewoon hard studeren en dan ‘lekker’ aan het werk.

Lees verder

Geld en relaties enquête 

Geld en relaties enquête 

http://www.lekkerlevenmetminder.nl/2017/07/02/geld-en-relaties-verhaal-astrid/

Twee maanden geleden kwam een oproep op de blog Lekker Leven met Minder over een enquête over geld.

Ik vond het interessant en inzichtgevend om dit in te vullen. Onderwerpen verwoorden die ik makkelijk kan articuleren, en een paar die juist moeilijk te verwoorden waren.

Vandaag is mijn enquête gepubliceerd!

Sociale Media – mijn essenties.

De hele wereld op sociale media. (foto van Pixabay)

De hele wereld op sociale media. (foto van Pixabay)

Ik Twitter niet.

Ik Tumblr niet, ik Instagram niet, en ik Google+ niet. Vreselijk saai, misschien, maar het moet wel te verhapstukken zijn.

Ik heb uiteraard wel een WordPress accout en ik heb ook een Facebook account. Voornamelijk volg ik alleen dagelijks Facebook. Daar heb ik jaren naar opgewerkt; het langzaam erin laten slijten. Ik kwam erachter dat nagenoeg iedereen op Facebook zit, en zo kan ik op afstand nog wat meegenieten van het leven van mijn vrienden en familie. Facebook leren was voor mij al een behoorlijk leercurve. Het lijkt eerst heel ontoegankelijk, maar na mate meer gebruik en meer ‘vrienden’ toegevoegd te hebben, kreeg ik het wel onder de knie. Dat alles dus niet van de éne dag op de andere, maar dat hoeft ook niet, als het wat oplevert aan het einde van de rit (en tijdens).

Lees verder