Ontrommelen: voorbereidend wegdoen omdat we gaan verhuizen

Ontrommelen: voorbereidend wegdoen omdat we gaan verhuizen

Wij zijn bezig een huis te kopen en gaan dan ons huis te verkopen. We zijn nog onderhandeling voor fase 1: het kopen van het volgende huis. Dus het kan nog alle kanten op hier in 020 met de geschifte huizenmarkt.

We zijn nog onderhandeling voor fase 1: het kopen van het volgende huis. Het kan nog alle kanten op hier in 020 met de geschifte huizenmarkt.

We weten niet of we volgende week kunnen tekenen en ons huis gelijk te koop zetten. Het kan ook maanden duren.

Maar ondertussen maakt mijn man al gestaag voorbereidingen om ons huis piekfijn in orde te brengen.

En wat doe ik? Ik kijk in onze kasten vooral naar wat we niet meer nodig hebben.

Lees verder

Koude kleren 1. Plots alle kleding vervangen.

Koude kleren 1. Plots alle kleding vervangen.

Ik was vorig jaar in de zomer door het omschakelen naar een medisch dieet zoveel afgevallen dat ik in korte tijd twee maten kleiner was.

Eén maat gaat nog. Dan kan ik de helft van mijn kleding nog wel gebruiken. Maar twee maten bleek funest voor alles wat niet voor oversized door kon.

Ik moest in één klap bakken met kleding vervangen.

  • Ondergoed
  • BH’s
  • Hemdjes
  • T-shirts
  • Pyjama’s
  • Leggings
  • Broeken
  • Rokken
  • Winterjas

Mijn sokken, bloezen, truien, zomerjassen, jurken en vesten kon ik wel nog gedeeltelijk gebruiken. Genoeg om mee door te kunnen.

Gelukkig was mijn ondergoed aan vervanging toe.

Lees verder

Buren 2: Zure avonturen met de buren

Buren 2: Zure avonturen met de buren

Ik was pas geleden zó overstuur van hoe naar mensen kunnen wezen.

Toen de nieuwe buren hiernaast introkken heb ik me bij de eerste gelegenheid voorgesteld. Eerst was alleen de man, meneer Haast, aanwezig. Hij was het hele huis eigenhandig aan het renoveren en het tweede wat uit zijn mond kwam was, “ik heb geen tijd.”

Dat werd wel duidelijk. Hij staat nooit stil en dart eindeloos in de straat en achter het huis heen en weer met renovatie motivatie.

Mevrouw Haast ontmoette ik pas toen ik aanbelde om over de schutting te praten, waar ze in de achtertuin duidelijk naar toe aan het werken waren.

Tuurlijk hoeven ze volgens de wet niets met ons te bespreken, maar buren dienen toch elkaar te informeren? Staat dat niet ergens in de inburgeringscursus? Soms schieten die autochtone Nederlanders wel te kort in hun kennis van beschaafd Nederlands gedrag. Laat ze dan op de lagere school zo’n “hoe ben ik een nette buur in Nederland” test doen. Want zij zijn duidelijk niet op de hoogte.

Ploerten zijn er overal. Lees verder

Buren 1: Kadaster en Recht van Overpad

Buren 1: Kadaster en Recht van Overpad

Zo koop je een huis, en zo denk je klaar te zijn met hypotheek, overdracht en notaris. Dan blijkt er nog iets te zijn dat heet “recht van overpad” (link Juridisch Loket).

Er loopt bij ons achter het huis een paadje, dat er ogenschijnlijk uitziet alsof het gemeentebezit is. Daar hebben wij verder niet zwaar aan getwijfeld, want de schuur staat ervoor en daar begint onze tuin. De scheiding is duidelijk, althans dat dachten wij.

Waar de tuin begint, dat klopt wel, maar dat het pad achter de schuur van de gemeente zou zijn, was verkeerd. Het blijkt ons eigen grondbezit. Het concept ‘tuin’ en het concept ‘bezit’ zijn niet gelijk aan elkaar, ook al is het meestal wel zo. Wat er uitziet als een gemeentepaadje, is nog steeds deel van ons perceel.

In de Akte van Overdracht, opgesteld door de verkopende notaris, staat beschreven dat er erfdienstbaarheid (link Kadaster) geldt op het pad dat vanuit de tuinen leidt naar de openbare weg. Daaronder kan het ‘recht van overpad’ bestaan, wat bij ons het geval is. Lees verder

Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

In 2006 heb ik mijn Engelse en mijn Nederlandse encyclopedie weg gegeven. Ik had geen kast meer om ze in te zetten, aangezien mijn ex-man de kasten had meegenomen. Allemaal.

Dus daar lag het dan, mijn hele hebben en houwen op de grond. Inclusief al mijn boeken.

Ik realiseerde me dat ik met een permanente internetverbinding die oude encyclopedieën niet meer gebruikte. Ze namen erg veel ruimte in. Meer dan twintig delen elk, van het ronduit robuuste soort. Prachtig, maar alleen nog geschikt als rots in de branding toen ik ze manshoog tegen de muur opstapelde. Een zout pilaar was er niks bij vergeleken. Als geheel waren ze niet te tillen. Ik vond één deel al zwaar, dus om ze te verplaatsen moest ik 26 keer lopen. Lees verder

De ladedoos van oma.

De ladedoos van oma.

Oma was al vroeg overleden. Ik was 8.

Ik hield van oma. Voor een achtjarige is de wereld maar klein en bestaat enkel uit mensen die met je willen interacteren, of spelen, zoals volwassenen dat noemen.

Oma wou dat wel. Ze leerde me haken en we speelden patience à deux. Oma vond dat ik slim was. Daar vond ze bewijzen voor in mijn prestaties in de spelletjes, en soms, net vaak genoeg, zei ze dat ook. Met 8 jaar was het van veel groter belang dat oma iets in me zag, dan wat dat in het groter geheel moest betekenen, dus ik deed hard mijn best om haar bij spelletjes te verslaan en alle haaksteken perfect uit te voeren. Dat kon ik. Lees verder