Koude kleren 1. Plots alle kleding vervangen.

Koude kleren 1. Plots alle kleding vervangen.

Ik was vorig jaar in de zomer door het omschakelen naar een medisch dieet zoveel afgevallen dat ik in korte tijd twee maten kleiner was.

Eén maat gaat nog. Dan kan ik de helft van mijn kleding nog wel gebruiken. Maar twee maten bleek funest voor alles wat niet voor oversized door kon.

Ik moest in één klap bakken met kleding vervangen.

  • Ondergoed
  • BH’s
  • Hemdjes
  • T-shirts
  • Pyjama’s
  • Leggings
  • Broeken
  • Rokken
  • Winterjas

Mijn sokken, bloezen, truien, zomerjassen, jurken en vesten kon ik wel nog gedeeltelik gebruiken. Genoeg om mee door te kunnen.

Gelukkig was mijn ondergoed aan vervanging toe.

Lees verder

Buren 2: Zure avonturen met de buren

Buren 2: Zure avonturen met de buren

Ik was pas geleden zó overstuur van hoe naar mensen kunnen wezen.

Toen de nieuwe buren hiernaast introkken heb ik me bij de eerste gelegenheid voorgesteld. Eerst was alleen de man, meneer Haast, aanwezig. Hij was het hele huis eigenhandig aan het renoveren en het tweede wat uit zijn mond kwam was, “ik heb geen tijd.”

Dat werd wel duidelijk. Hij staat nooit stil en dart eindeloos in de straat en achter het huis heen en weer met renovatie motivatie.

Mevrouw Haast ontmoette ik pas toen ik aanbelde om over de schutting te praten, waar ze in de achtertuin duidelijk naar toe aan het werken waren.

Tuurlijk hoeven ze volgens de wet niets met ons te bespreken, maar buren dienen toch elkaar te informeren? Staat dat niet ergens in de inburgeringscursus? Soms schieten die autochtone Nederlanders wel te kort in hun kennis van beschaafd Nederlands gedrag. Laat ze dan op de lagere school zo’n “hoe ben ik een nette buur in Nederland” test doen. Want zij zijn duidelijk niet op de hoogte.

Ploerten zijn er overal. Lees verder

Buren 1: Kadaster en Recht van Overpad

Buren 1: Kadaster en Recht van Overpad

Zo koop je een huis, en zo denk je klaar te zijn met hypotheek, overdracht en notaris. Dan blijkt er nog iets te zijn dat heet “recht van overpad” (link Juridisch Loket).

Er loopt bij ons achter het huis een paadje, dat er ogenschijnlijk uitziet alsof het gemeentebezit is. Daar hebben wij verder niet zwaar aan getwijfeld, want de schuur staat ervoor en daar begint onze tuin. De scheiding is duidelijk, althans dat dachten wij.

Waar de tuin begint, dat klopt wel, maar dat het pad achter de schuur van de gemeente zou zijn, was verkeerd. Het blijkt ons eigen grondbezit. Het concept ‘tuin’ en het concept ‘bezit’ zijn niet gelijk aan elkaar, ook al is het meestal wel zo. Wat er uitziet als een gemeentepaadje, is nog steeds deel van ons perceel.

In de Akte van Overdracht, opgesteld door de verkopende notaris, staat beschreven dat er erfdienstbaarheid (link Kadaster) geldt op het pad dat vanuit de tuinen leidt naar de openbare weg. Daaronder kan het ‘recht van overpad’ bestaan, wat bij ons het geval is. Lees verder

5 dingen die men niet meer in huis heeft. #ontrommelen

5 dingen die men niet meer in huis heeft. #ontrommelen

Volgens het Internet heeft men devolgende dingen niet meer in huis:

  1. DVDs
  2. CDs
  3. Archiefkast
  4. Muurkalender
  5. Afhaalmenu’s

Ik zal wel achterlopen, maar de mensen die ik ken hebben toch zeker een aantal van deze dingen in huis. Die spullen worden ook niet onder stoelen of banken gestoken, dus ik mag wel concluderen dat men zich er niet voor schaamt. Lees verder

Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

In 2006 heb ik mijn Engelse en mijn Nederlandse encyclopedie weg gegeven. Ik had geen kast meer om ze in te zetten, aangezien mijn ex-man de kasten had meegenomen. Allemaal.

Dus daar lag het dan, mijn hele hebben en houwen op de grond. Inclusief al mijn boeken.

Ik realiseerde me dat ik met een permanente internetverbinding die oude encyclopedieën niet meer gebruikte. Ze namen erg veel ruimte in. Meer dan twintig delen elk, van het ronduit robuuste soort. Prachtig, maar alleen nog geschikt als rots in de branding toen ik ze manshoog tegen de muur opstapelde. Een zout pilaar was er niks bij vergeleken. Als geheel waren ze niet te tillen. Ik vond één deel al zwaar, dus om ze te verplaatsen moest ik 26 keer lopen. Lees verder

De ladedoos van oma.

De ladedoos van oma.

Oma was al vroeg overleden. Ik was 8.

Ik hield van oma. Voor een achtjarige is de wereld maar klein en bestaat enkel uit mensen die met je willen interacteren, of spelen, zoals volwassenen dat noemen.

Oma wou dat wel. Ze leerde me haken en we speelden patience à deux. Oma vond dat ik slim was. Daar vond ze bewijzen voor in mijn prestaties in de spelletjes, en soms, net vaak genoeg, zei ze dat ook. Met 8 jaar was het van veel groter belang dat oma iets in me zag, dan wat dat in het groter geheel moest betekenen, dus ik deed hard mijn best om haar bij spelletjes te verslaan en alle haaksteken perfect uit te voeren. Dat kon ik. Lees verder

Internationale vrouwendag: mag ik er ook bijhoren?

Internationale vrouwendag: mag ik er ook bijhoren?

Toen ik een jonge twintiger was, was ik niet interessant voor de vrouwenbeweging, want die bestond alleen uit vijftigplussers die in de jaren van welleer veel spannende dingen gedaan hadden. Er was niets meer te doen, we waren nu allemaal geëmancipeerd en de wereld had ons geaccepteerd. We mochten – nee, moesten – allemaal meedoen. Dus kwamen er ook geen jonge vrouwen meer bij, zoals ik. Ik werd weggekeken in het vrouwen café. “Wat moet zij nou hier? Die heeft dat toch niet meegemaakt? Waarom is zij niet dáár aan het meedoen?”

In de Negentiger jaren interesseerde Nederland zich compleet niet meer voor de vrouwenbeweging na de tweede feministische golf. We waren toch gelijke, vrije mensen met alle mogelijkheden tot onze beschikking? Tuurlijk! En de economie barstte uit z’n voegen, dus iedereen had het goed. “Wat moet je nou nog zemelen over vrouwenbeweging? Je hebt toch al gelijke rechten. Ga gewoon hard studeren en dan ‘lekker’ aan het werk.

Lees verder