Ontrommelen 4 (van 12): april. Mijn huis is geen museum.

Ontrommelen 4 (van 12): april. Mijn huis is geen museum.

In plaats van een samenvatting van wat ik weg heb gedaan in april (nagenoeg niets), hier een korte blog met nog wat overdenkingen over ontrommelen.

Mijn plichten tegenover de spullen die ik bezit: geen.

Ik heb besloten had dat er veel kwaliteiten aan een ding kunnen zitten, maar dat ik daar voor mezelf geen reden van hoef te maken dat ik ze moet houden of kopen.

Iets kan intrinsiek mooi, goed, ‘handig‘, leuk, gezellig, of zelfs belangrijk zijn. Dat zijn voor mij geen redenen meer om het in mijn bezit te houden.

Lees verder

Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

Bewust ontrommelen: hoe mijn boeken wegdoen geen pijn deed.

In 2006 heb ik mijn Engelse en mijn Nederlandse encyclopedie weg gegeven. Ik had geen kast meer om ze in te zetten, aangezien mijn ex-man de kasten had meegenomen. Allemaal.

Dus daar lag het dan, mijn hele hebben en houwen op de grond. Inclusief al mijn boeken.

Ik realiseerde me dat ik met een permanente internetverbinding die oude encyclopedieën niet meer gebruikte. Ze namen erg veel ruimte in. Meer dan twintig delen elk, van het ronduit robuuste soort. Prachtig, maar alleen nog geschikt als rots in de branding toen ik ze manshoog tegen de muur opstapelde. Een zout pilaar was er niks bij vergeleken. Als geheel waren ze niet te tillen. Ik vond één deel al zwaar, dus om ze te verplaatsen moest ik 26 keer lopen. Lees verder

De ladedoos van oma.

De ladedoos van oma.

Oma was al vroeg overleden. Ik was 8.

Ik hield van oma. Voor een achtjarige is de wereld maar klein en bestaat enkel uit mensen die met je willen interacteren, of spelen, zoals volwassenen dat noemen.

Oma wou dat wel. Ze leerde me haken en we speelden patience à deux. Oma vond dat ik slim was. Daar vond ze bewijzen voor in mijn prestaties in de spelletjes, en soms, net vaak genoeg, zei ze dat ook. Met 8 jaar was het van veel groter belang dat oma iets in me zag, dan wat dat in het groter geheel moest betekenen, dus ik deed hard mijn best om haar bij spelletjes te verslaan en alle haaksteken perfect uit te voeren. Dat kon ik. Lees verder

Gratis erbij, mevrouw? Nee, dank u!

Gratis erbij, mevrouw? Nee, dank u!

Ik neem sinds een tijdje geen gratis dingen meer aan. Niet in de winkel en niet op straat.

Zelfs de tas die je er bij de duurdere winkels zo lieflijk bij krijgt, geef ik gewoon weer terug aan de kassamedewerker. Belachelijk, dat winkels je ongevraagd nog een een gigantische tas meegeven. Dat mag niet eens meer.

Ik neem absoluut nooit staaltjes of monstertjes aan.

Da’s beter dan de waarheid zeggen, namelijk: “Ik gebruik die troep niet.” Da’s beduidend minder vriendelijk. En zo’n uitdeler staat ook alleen maar gewoon hard te werken om wat centjes te verdienen, dus het is niet hun schuld dat het troep is.

Lees verder

Koken zonder pakjes en zakjes

Koken zonder pakjes en zakjes

Geen pakjes en zakjes graag.

Ik kook om gezondheidsredenen alles zelf. Ik heb dan in de hand wat erin gaat, in verband met allergieën en ook wat er niet in gaat zitten, namelijk chemicaliën.

Een ander zou misschien andere dingen voorop stellen – wat lekker is, hoeveel het kost, of wat dan ook maar iemand beweegt om zelf te koken. Sommigen vinden het zelfs leuk om te koken, om met eten te spelen. Het is een hobby voor hen.

Dat is niet mijn beweegreden. Ik speel net zo lief niet met eten. Ik laat graag voor me koken. Maar het is nou eenmaal zo dat bij mij thuis ik het meeste kook. Lees verder

Ontrommelen 0.1 (van 12): overdenkingen.

Ontrommelen 0.1 (van 12): overdenkingen.

Nu ik een maand en een beetje bezig ben, heb ik wat overdenkingen overdacht.

Doel.

Voor mij is van belang om dingen het huis uit te krijgen. Nu gaat het wel hier in huis, maar toen ik begon, jaren geleden was het echt nodig.

Het gaat mij om alleen dingen in huis te hebben die écht gebruik, waar ik nut van heb, of die ik mooi of leuk vind.

Tellen van dingen die erin en eruit gaan. Lees verder